دانشگاه پیام نور فصلنامه پژوهش های ادبی و بلاغی 2322-3979 4 2 2016 05 21 Rhetorical Analysis of Salmani's Allusions to the Shahnameh بررسی و تحلیل بلاغی تلمیحات شاهنامه ایِ محمد سلمانی 20 36 2713 FA علی پدرام میرزایی دانشیار دانشگاه پیام نور هوشنگ مرادی هیئت علمی پیام نور Journal Article 2015 12 21 Abstract<br />Allusion enriches the form of a work and gives its meaning depth by association of familiar events; consequently, it makes readers mind overfilled of literary pleasure. Poets enjoy this figure of speech as a poetical device for various purposes. Mohammad - e Salmani, contemporary lyric poet (born 1334), in his two books; Ghazal-e Zaman (Times Ghazel) and Dar be Dar Darpeye Nayaaftanat (Looking for Finding You Not) that have made published by now, had a special tendency to the allusion.<br /> This article has paid attention to his allusions to the Shahnameh and has analyzed all 22 founded specimens in that two absolved-named books in a rhetorical specifically poetical method. Meanwhile according to Salmani’s manipulations, innovations, negligence and possible mistakes, the main purpose of the article is to show aesthetically some of the poet abilities that concerned with association of allusion. <br /> In this deep research, it was found that Salmani in the application of mythical allusions to the Shahnameh has avoided from raw story telling as far as possible and observed other necessaries like ambiguity as well as. Also it was revealed that Salmani is very interested in character of Siavash. Also it was found that Salmani, concerned with the name of some characters, has made some few mistakes.<br />It is necessary to say that with this approach no research has been done about Salmani’s poetry. <br /><br /><br /><br /><br /> بررسی و تحلیل بلاغی تلمیحات شاهنامه‌ایِ محمد سلمانی چکیده <br />تلمیح با تداعی رویدادهای آشنا، متن را از نظر صورت و معنا، استحکام و عمق می‌بخشد و ذهن خواننده را از لذت ادبی سرشار می‌سازد. شاعران از این صنعت ادبی، چونان ابزار شعری و بیانی در مقاصد گوناگون بهره می‌برند. محمد سلمانی، غزلسرای معاصر، (متولد 1334) در دو دفتر شعری که تا کنون با نامهای «غزل زمان» و «دربه‌در درپی نیافتنت» به چاپ رسانده، گرایش ویژه‌ای به تلمیح داشته است.<br /> این مقاله به تلمیحات شاهنامه‌ایِ موجود در شعر او نظر داشته و 22 نمونۀ یافت شده در دو کتاب نامبرده را به شیوۀ بلاغی و بویژه بیانی، تحلیل کرده است. هدف اصلی مقاله، نشان دادن پاره‌ای از توانمندیهای شاعر در بهره‌گیری از تلمیح از منظر زیبایی شناسی بوده و در ضمنِ آن، دخل و تصرفها، نوآوری‌ها، تسامحات و اشتباهات احتمالی شاعر نیز در این نمونه‌ها مورد بررسی قرار گرفته است. <br />در این واکاوی مشخص شد که سلمانی در کاربرد تلمیحات اسطوره‌ای شاهنامه، حتی المقدور، از خام سرایی پرهیز کرده و ملزومات دیگری از جمله ایهام را نیز رعایت کرده‌ و این امر در زیبایی شناسی شعر او از منظر تداعی تأثیرگذار بوده است. همچنین مشخص شد که سلمانی از میان شخصیتهای اسطوره‌ای، توجه ویژه‌ای به شخصیت سیاوش داشته است. در چند مورد اندک نیز در رعایت تناسبها و اعلام تلمیحی، تسامحات و اشتباهاتی دیده شد.<br />درخور ذکر است که با این رویکرد، پژوهشی دربارۀ شعر سلمانی انجام نگرفته است.<br /><br /><br /><br /> کلید واژه‌ها : تحلیل بلاغی؛ تلمیح؛ تلمیحات شاهنامه‌ای، غزل معاصر؛ محمد سلمانی. https://pab.journals.pnu.ac.ir/article_2713_99789f6b54827dca8115fe941777bfb2.pdf