دانشگاه پیام نور فصلنامه پژوهش های ادبی و بلاغی 2322-3979 7 1 2019 02 20 Study Lyrical motifs in revolutionary poet بررسی بُن‌مایه‌های غنایی در شعر انقلاب اسلامی 67 78 6353 10.30473/pab.2019.49020.1700 FA حمزه محمدی ده چشمه دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه کاشان، کاشان، ایران. شیما کرباسی دانش آموخته دکتری زبان و ادبیات فارسی واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران. Journal Article 2019 09 28 The poetry of the Islamic Revolution is a continuation of the previous Persian poetry and encompasses all the territories of the past, both in terms of themes and themes and in terms of form. The poetry of the Islamic Revolution has both an epic theme, a mystical, a romantic, a religious, a social and a political one; it is better to say that there are no divine, humane and universal themes that the poets of the revolution have not addressed. Romantic poetry is one of the branches of revolutionary poetry that has a remarkable presence in the poetry of this period.The romantic lyrical songs of the revolution, which are sung in all forms, especially the sonnets, are mainly of poetic dignity and decency, which in this respect are <br />distinct from the pre-revolutionary lyrical poems. Since love and the expression of pure emotions and emotions in the form of the most beautiful descriptive sentences in the literature of the revolution is a part of the themes which we consider to be rich literature, In the present study, we have examined the richness of post-revolutionary literature by using descriptive and content analysis methods. Considering the morale of the people as well as the poets of the poets at this time, it can be said that rich literature, besides the mystical and epic themes, has a considerable part of the literature of this period. شعر انقلاب اسلامی ادامه شعر گذشته فارسی است و دایره شمول آن چه از نظرگاه مضمون و درون‌مایه و چه از منظر قالب و شکل، همه قلمروهای گذشته را در برمی‌گیرد. شعر انقلاب هم درون‌مایه حماسی دارد هم عارفانه، هم عاشقانه، هم مذهبی و هم اجتماعی و سیاسی؛ بهتر است بگوییم هیچ موضوع و مضمون الهی، انسانی و جهانی نیست که شاعران انقلاب بدان نپرداخته باشند. شعر عاشقانه یکی از شاخه‌های شعر انقلاب است که در شعر شاعران این دوره نمود چشمگیری دارد. سروده‌های تغزّلی عاشقانه انقلاب که در همه قالب‌ها به ویژه غزل سروده شده‌اند، عمدتاً از وقار و نجابت و ادب شاعرانه‌ای برخوردارند که از این منظر با سروده‌های تغزّلی عاشقانه پیش از انقلاب تفاوت بارز و محسوس دارند. از آنجا که عشق و بیان احساسات ناب و عواطف در قالب زیباترین جملات توصیفی در ادبیّات انقلاب نقش بسته و جزو مضامینی است که ما آن را در شمار ادبیّات غنایی می دانیم، در پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی و تحلیل محتوا جنبه‌های غنایی ادبیّات بعد از انقلاب مورد بررسی قرار گرفته است. با توجّه به روحیّات مردم و همچنین اشعار شاعران در این زمان می‌توان گفت ادب غنایی علاوه بر مضامین عرفانی و حماسی، بخش قابل توجّهی از ادبیّات این دوره را به خود اختصاص داده است. https://pab.journals.pnu.ac.ir/article_6353_a5d3e8c415d439e891a7b70c125d4ffd.pdf